chusty i nosidła – testów etap dalszy

Piękna pogoda zachęciła mnie do spaceru. Nakarmiłam Miszkę, przewinęłam go i zniosłam na dół, gdzie w szafie leży chusta i nosidełko (wisiadełko jak się okazuje). Dzięki paru osobom, które życzliwie pozostawiły na blogu komentarze pełne dobrych rad i wskazówek, nie zrażając się przez pozostałe osoby, które pozostawiły na blogu komentarze bardzo nieprzyjemne, zaczęłam szukać nosidła z prawdziwego zdarzenia.

Miszka podczas testów w Infant Olca wykazał chęć bycia noszonym, w związku z tym, można teraz zakupić mu nosidło, które ma starczyć na lat kilka. Oczywiście cena będzie adekwatna do jakości – czyli muszę się liczyć z wydatkiem 400 zł, podczas gdy nosidełko/wisiadełko do testów kosztowało mnie dziesięć razy mniej. Ale jakbym wydała cztery stówy na test, a Miszka by powiedział “bujaj się matka z tym noszeniem”, to ja dziękuję…

Zaglądnąwszy do szafy, dręczona sumieniem, postanowiłam jeszcze raz się zachustować. Widok w lustrze był nie wiem czy bardziej komiczny, czy bardziej żałosny… Mała kobietka i meeetryyy kolorowej szmatki plączące się i zbierające kurz z podłogi… A potem w tej szmatce dzieciaczek, który zaraz oczywiście ten kurz do buzi z tej szmatki… Dociągnęłam, zawiązałam ostatni węzeł i …. bełt. Miszka pięknie ulał na chustę, na mnie i na samego siebie… Wszystko mokre i śmierdzi. To sobie pospacerowałam. Odmotałam czerwona z nerwów i z rezygnacją pizdłam chustę tym razem na ziemię, bo po nocy, kiedy Miszka się budził co półtorej godziny (pewnie wyczuł, że mama się denerwuje i udzielił mu się niepokój) nie miałam siły już rzucać czymkolwiek, a tym bardziej metrami kolorowej szmatki nieelastycznej tkanej.

Podgryzana i podszczypywana wyrzutami sumienia, szybciutko i zgrabnie wrzuciłam przebranego w suche ubranka maluszka do nosidełka wisiadełka. Mocno go przytuliłam, podparłam pod dupkę, podciągnęłam kolanka w górę i poszliśmy na podbój ogrodu. Efekt był taki, że po 10 minutach wracałam z kwękającym szkrabem do domu, bo coś mu i tak nie pasowało… Na dodatek się zasmarkał. Nasmarowałam malutki nosek maścią majerankową, żeby się nie zatkał i położyłam samego do łóżeczka. Pomarudził pięć minut i zasnął. Zmęczony był… Po nieprzespanej nocy pewnie dziś będzie ciągle chciał spać. Gdybym wzięła go na spacer w gondolce, to by zasnął spokojnie, a w nosidełku miał za dużo wrażeń i się męczył nie mogąc zasnąć ciekawy świata. Korzystając z czasu, kiedy synek śpi, po tym jak porządnie się wypłakałam, powrócę do szukania odpowiedniego producenta nosideł. Aktualnie wyboru będę dokonywać pomiędzy Manduca (Manduka – jakkolwiek to się pisze poprawnie) a Bondolino. Oba podobny przedział cenowy: 390 – 460 zł. Manduka do 20 kg, Bondolino do 36 miesiąca wg informacji w sklepach. Oba z pasem biodrowym – manduca na klamrę, bondolino na rzepa. Bondolino ma ramiona wiązane, Manduka na klamry. Jak mam wydać 400 zł na nosidło, które ma nam służyć przez lata i potem następne lata przy następnym dziecku, to wolę kupić coś, co nie będzie mnie denerwowało po chwili.

Dalsza relacja z testów (porównanie Infant Olca z nowozakupionym następcą) nastąpi za czas jakiś.

gema