jak dobrze wstać skoro świt?

Michulec budzi mnie ostatnio pacając rączką po zamkniętych powiekach i wsadzając palce do nosa. Jest przeszczęśliwy, kiedy obudzona patrzę na niego – widzę blask osiągniętego sukcesu w jego oczach! I ta rozdziawiona japa ze szczęścia. Misiek śpi z nami tylko nad ranem, gdyż po karmieniu o około 4 AM nie mam siły go odkładać do łóżeczka. Dzisiaj jednak nie obudziły mnie macająco-dłubiące paluszki. Dziś obudziło mnie głośne BEEEERK! Otworzyłam zaspane oczy, myśląc, że to mąż odbija dziecko po porannym karmieniu, przy którym ja zawsze zasypiam z Michulcem u piersi (dzięki Ci o Transcendentny i Immanentny, za naturalne karmienie!). Zaskoczona jednak zobaczyłam ponad sobą roześmiane oczy Michulca, który leżąc sobie na brzuchu, patrząc z góry obserwował mnie śpiącą! Co za dziecko! A przewrotu z brzucha na plecy się chyba nigdy nie doczekam! To poprzeczniak jeden! To przekora! No bo po co iść zgodnie ze schematem rozwoju? Jeżeli najpierw się odwraca z pleców na brzuch, co jest podobno o wiele trudniejsze niż z brzucha na plecy, czego do tej pory nie umie, to pewnie też ominie raczkowanie, bo po co raczkować, skoro można chodzić? Eh… nie mam do niego pretensji. Ja też nie raczkowałam i chodziłam swobodnie zanim skończyłam rok.

gema