kaleka? – co tłumaczymy sobie medycznym wykształceniem jego Matki Chrzestnej i nieumiejętność wymawiania „r” i „t”, więc w oryginale wyraz ten mógłby brzmieć „karetka” :D

hełm – wymówiony przepięknie z perfekcyjną dykcją, co w połączeniu z powyższym kaleką, daje obraz kombatanta, inwalidy wojennego, nad czym myśleć dłużej nie chcę.

Ewuuu – początkowe próby wymówienia imienia Matki Chrzestnej.

W tym tygodniu Michulec, któremu powoli mija już 5,5 miesiąca, na prośbę Taty „Powiedz mama” odpowiedział:

Mama! – po czym dodał – Piwa! – bo mama od tygodnia nie piła Karmi, które stosuje na zwiększenie laktacji :D

Dzisiaj natomiast Miki osiągnął kolejny sukces i kiedy z Matką Chrzestną ubierałam go na spacer, usłyszałyśmy:

Ewa, pa pa pa. – a po chwili – Mama pa pa pa pa pa.

Zdolna bestia :D

gema

gema

Do wisiadełka jednak wracać nie zamierzamy. Manduca zdecydowanie wygrała z Infant Olca! Chociażby przez mniejszą ilość klamerek! Infant ma ich aż pięć, Manduca zaledwie trzy! Pas biodrowy i dwa pasy naramienne! Manduca bardzo ładnie przylega do Michałkowego ciałka, w Infancie Michał sobie łatał luzem jak ziemniak na furmance. Pomimo tego jednak, że Manduca ściślej do niego przylega, pozwala ona zachować większą swobodę ruchów – nie krępuje rączek, a ciężar ciała opiera się na pupce, a nie kroczu, więc o wiele przyjemniej jest dziecku machać nóżkami. Co ważne: wchodząc po schodach w Infant Olca wiszące nóżki stukały o moje uda i kolana, w Manduce natomiast nóżki odwiedzione na boki nie są narażone na zgniecenia i można spokojnie nawet kucać lub siedzieć!

Dlaczego wybrałam Manducę a nie Bondolino? Po pierwsze zniechęcił mnie rzep, który jest na pewno głośny przy odpinaniu i wybudzałby śpiące dziecko, a ponadto zaczepiałby delikatne ubrania i swetry. Po drugie chciałam uniknąć jednak jakiegokolwiek wiązania, które by przypominało przejścia z chustą. Już wolę pomęczyć się parę sekund trafiając klamerką w odpowiednie miejsce :D

Kolejnym nosidłem, jakie będzie być może w przyszłości testowane, będzie Mei Tai, ale z tego, co się orientuję, jest ono zalecane dla dzieci powyżej pierwszego roku życia, więc następny test jeszcze trochę poczeka.

gema

Miszka podczas testów w Infant Olca wykazał chęć bycia noszonym, w związku z tym, można teraz zakupić mu nosidło, które ma starczyć na lat kilka. Oczywiście cena będzie adekwatna do jakości – czyli muszę się liczyć z wydatkiem 400 zł, podczas gdy nosidełko/wisiadełko do testów kosztowało mnie dziesięć razy mniej. Ale jakbym wydała cztery stówy na test, a Miszka by powiedział „bujaj się matka z tym noszeniem”, to ja dziękuję…

Zaglądnąwszy do szafy, dręczona sumieniem, postanowiłam jeszcze raz się zachustować. Widok w lustrze był nie wiem czy bardziej komiczny, czy bardziej żałosny… Mała kobietka i meeetryyy kolorowej szmatki plączące się i zbierające kurz z podłogi… A potem w tej szmatce dzieciaczek, który zaraz oczywiście ten kurz do buzi z tej szmatki… Dociągnęłam, zawiązałam ostatni węzeł i …. bełt. Miszka pięknie ulał na chustę, na mnie i na samego siebie… Wszystko mokre i śmierdzi. To sobie pospacerowałam. Odmotałam czerwona z nerwów i z rezygnacją pizdłam chustę tym razem na ziemię, bo po nocy, kiedy Miszka się budził co półtorej godziny (pewnie wyczuł, że mama się denerwuje i udzielił mu się niepokój) nie miałam siły już rzucać czymkolwiek, a tym bardziej metrami kolorowej szmatki nieelastycznej tkanej.

Podgryzana i podszczypywana wyrzutami sumienia, szybciutko i zgrabnie wrzuciłam przebranego w suche ubranka maluszka do nosidełka wisiadełka. Mocno go przytuliłam, podparłam pod dupkę, podciągnęłam kolanka w górę i poszliśmy na podbój ogrodu. Efekt był taki, że po 10 minutach wracałam z kwękającym szkrabem do domu, bo coś mu i tak nie pasowało… Na dodatek się zasmarkał. Nasmarowałam malutki nosek maścią majerankową, żeby się nie zatkał i położyłam samego do łóżeczka. Pomarudził pięć minut i zasnął. Zmęczony był… Po nieprzespanej nocy pewnie dziś będzie ciągle chciał spać. Gdybym wzięła go na spacer w gondolce, to by zasnął spokojnie, a w nosidełku miał za dużo wrażeń i się męczył nie mogąc zasnąć ciekawy świata. Korzystając z czasu, kiedy synek śpi, po tym jak porządnie się wypłakałam, powrócę do szukania odpowiedniego producenta nosideł. Aktualnie wyboru będę dokonywać pomiędzy Manduca (Manduka – jakkolwiek to się pisze poprawnie) a Bondolino. Oba podobny przedział cenowy: 390 – 460 zł. Manduka do 20 kg, Bondolino do 36 miesiąca wg informacji w sklepach. Oba z pasem biodrowym – manduca na klamrę, bondolino na rzepa. Bondolino ma ramiona wiązane, Manduka na klamry. Jak mam wydać 400 zł na nosidło, które ma nam służyć przez lata i potem następne lata przy następnym dziecku, to wolę kupić coś, co nie będzie mnie denerwowało po chwili.

Dalsza relacja z testów (porównanie Infant Olca z nowozakupionym następcą) nastąpi za czas jakiś.

gema

Na chustę do noszenia niemowlaczka napaliłam się jak szczerbaty na suchary. Nie wiedziałam o niej nic, poza tym, że zdrowa dla dziecka, wygodna dla matki, korzystna dla rozwoju fizycznego i psychicznego, niezastąpiona, a nosidełka są złe, niezdrowe, niebezpieczne, nieładne itp. Więc zachwyciłam się metrami płótna o konkretnym charakterystycznym wybranym nieelastycznym splocie. Zachwyciłam się, po czym urodziłam dziecko. Tzn usiłowałam urodzić, bo mi je wyciągali przez cesarskie cięcie. Po powrocie do domu, chusta leżała, bo leczył mi się pocięty brzuch. Kiedy wróciłam do minimalnej formy, z radością wyjęłam chustę, wzięłam niemowlę i zamotałam się. Efekt był żałosny. Dziecko nosem wgniecione w moje cycki opadało na jeden bok. O, to na pewno nie jest zdrowe dla jego kręgosłupa – pomyślałam, i czym prędzej uwolniłam drące się już w niebogłosy maleństwo. A miała uspokajać, i dawać poczucie bezpieczeństwa. Pomyślałam jednak, że najprawdopodobniej wina leży po mojej stronie i nie wystarcza przejrzeć tylko instrukcji obsługi i zamieszczonych w niej poglądowych obrazków. Przeczytałam więc fora internetowe. Dowiedziałam się o dociąganiu i wysokości wiązania nazwanej „swobodny całus w główkę”, o tym że dziecko ma być najedzone, przewinięte, wyspane, zadowolone. Jeśli ma być zadowolone, to bezużyteczna staje się funkcja uspokajająca chusty. Podjęłam więc kolejne próby poprawnego zamotania się. Bezskutecznie. Hormony po porodzie jeszcze mocno dawały o sobie znać, czego efektem był wołający o pomoc opis na komunikatorze „Jebana chusta”. Reakcje na ten opis były dwie, jak dwie panny – roztropna i nieroztropna: koleżanka zapytała mnie, co się stało i usłyszawszy odpowiedź wyjaśniającą przyczynę moich nerwów, podała mi linki do filmików instruktażowych, dzięki którym nauczyłam się poprawnie wiązać chustę; natomiast osoba, od której otrzymałam w prezencie tę najlepszą i upragnioną chustę po cichu żywiła urazę do moich niewdzięcznych słów. Przez to zresztą spotkałam się po pewnym czasie z krytyką ze strony jej męża, czego rezultatem był mój płacz, utrata mleka na ponad tydzień i za mały o pół kilo miesięczny przyrost wagi Michasia. Otrząsnąwszy się jednak, powróciłam do prób wiązania dziecka. Zamotany prawidłowo Michaś jednak nadal pomimo dociągnięcia przechylał się na jeden bok. Może dlatego, że ja jestem drobną mamą, a on jest większym niemowlęciem? Ponadto przylegając mocno, a przylegać mocno musi, bardzo ulewał, ponieważ je co godzinę, więc zaraz po zamotaniu, musiałam go odwiązywać i wycierać jego, siebie, chustę… jeśli nie ulewał, to się zasikiwał i trzeba było go znów odwiązać i przewijać… jeśli nie ulewał i nie był zasikany, to krzyczał z głodu, bo nadszedł czas karmienia. I tak bez końca. Zamotanie, odmotanie… Przez chustę więc wiele łez wylałam i wiele nerwów zszarpałam. Mleko na szczęście odzyskałam. Chustę nie raz pizdnęłam w kąt, o ścianę lub w ogóle za drzwi, byle jej nie widzieć i nie denerwować się bardziej niż to warte. Po 3 miesiącach prób, kiedy pomimo prawidłowego i sprawnego już wiązania dziecko nadal się buntowało, pizdnęłam chustę w kąt ostatecznie. Teraz czeka, aż Misiek podrośnie. Zrobię z niej ogrodowy hamak.

Kupiłam używane nosidełko (za jedną trzecią ceny sklepowej). Tak do testu, żeby je sprawdzić, a na test fortuny wydać nie chciałam. Wyboru dokonałam w ciągu jednego dnia. Infant Olca - certyfikaty, atesty, superprodukt pisma jakiegośtam, najczęściej ponoć wybierana firma, w rozsądnej cenie. Zapięcie krzyżowe i pas biodrowy. Przeznaczony dla dzieci od 3 miesiąca do 12 kg.

Dzisiaj więc, jak tylko przyszła paczka, przystąpiłam do testów. Nosidełko bardzo szybko i łatwo się zakłada, więc Michaś jeśli tylko chce, może jeść i sikać co chwilę. Aby wyjąć go i włożyć ponownie do nosidełka, nie muszę odpinać wszystkich zabezpieczeń (i nie ciągną się kilogramy metrów materiału). Zapięcie krzyżowe na plecach okazało się nie mniej wygodne niż chusta. Dziecko wkłada się bezproblemowo i siedzi ono prosto i pewnie. Nie wygina się na boki i nie jest przygniatane do mojej klatki piersiowej. Na dodatek nosidełko ma śliniaczek, który zabezpiecza mój dekolt przed śliną, bo o ulewaniu nie ma mowy, co było normą podczas noszenia w chuście, gdy Michał się zgniatał. Dziecko asekurowane oparciem swobodnie może się rozglądać w nosidełku, co nie bylo możliwe w chuście. Jest też chłodniejsze – chusta bardzo grzeje – nosidelko ma przewiewne elementy z tzw oddychającego materiału 3D. Nawet mój mąż z radością założył nosidełko z synkiem. Raz dwa i założone. Raz dwa i zdjęte. W sam raz dla niecierpliwka, który co chwila chce czegoś innego – jeść, spać, sikać. Po dłuższym noszeniu nie bolał mnie ani brzuch, ani plecy, ani ramiona – przy chuście najbardziej bolał jednak brzuch. Najwyraźniej chusta nie jest przeznaczona dla kobiet po cesarce. W krajach, skąd chustowanie się wywodzi przecież nie ma czegoś takiego jak cesarskie cięcie…

To chyba na tyle z moich spostrzeżeń. Śmiem twierdzić, że chusty są przereklamowane, a nagonkę, że nosidełka są Złe, prowadzą producenci chust i ich zmanipulowani klienci. Jeżeli nosidełka mają certyfikaty i atesty, to nie wierzę, że są Złe. Mogę jedynie tylko dodać, że ani razu nie słyszałam o śmierci niemowlęcia spowodowanej korzystaniem z nosidełka, a o śmierci niemowląt w chustach ostatnio było wystarczająco głośno. Oczywiście można powiedzieć, że „to trzeba umiejętnie wiązać” albo „to przypadek tylko jednego producenta”, ale tak na serio – dobrze widzę jak moje dziecko reaguje na chustę najlepszej wg mnie firmy, widzę jak ja na nią reaguję, i szczerze przyznaję, że wolę szybkie i wygodne nosidełko. Na przekór nagonkom i liczę się z tym, że idąc publicznie z dzieckiem w nosidełku spotkam się nieraz z nieprzyjemnymi spojrzeniami chustujących kobiet, które w myślach będą na mnie fukały oceniając mnie jako „Złom Matke”. Tak… Bo ja „Złom Matkom” jestem. A mina synka rozglądającego się radośnie w nosidełku, kiedy ja mogłam spokojnie się poruszać po domu była dziś niezastąpiona! (jak się okaże nosidełko Infant było złym wyborem, o czym mowa w następnych notkach, kórych można przeczytać jak wybrałam nosidło ergonomiczne – dop. 9.05.2010)

gema

gema

gema

- Kochanie, czy pamiętasz dlaczego chcieliśmy mieć dziecko?

- No właśnie nie pamiętam. – odpowiedziałam sennie, z rezygnacją, podając czystą pieluszkę.

Niemniej jednak jestem święcie przekonana, że dziecko mieć chcieliśmy i była to decyzja jak najbardziej słuszna! Gaworzenie o piątej nad ranem jest mimo wszystko szalenie miłe dla ucha – w przeciwieństwie do szaleńczych krzyków przy wieczornej kolce. Mało tego, ku mojemu przerażeniu, już chyba ze dwa razy pomyślałam o tym, że dobrze by było mieć jeszcze drugie dziecko! Zaraz jednak wypchnęłam tę chęć w podświadomość i sprawdziłam nerwowo jak goi się moje piętnastocentymetrowe cięcie po cesarce.

gema

tak było następnego dnia po operacji. w Wigilię. cały szpital pogrążony w ciszy, tylko ten pies  i telewizor i kolędy… a ja z nerwów nie mogłam wypocząć. nie mogłam spać. następną noc miałam także nieprzespaną. leżałam więc, słuchając przez kilka długich godzin krzyków rodzącej kobiety  w sąsiednim skrzydle szpitala. nie wiem, czym jest ból porodowy. nie mam pojęcia, jak to jest urodzić dziecko. wiem, czym jest ból pooperacyjny. wiem, jakie to śmieszne uczucie, gdy są zdejmowane szwy. wiem, jak to jest,  gdy ma się wbijaną iglę w kręgosłup. wiem, jak to jest kiedy leży się znieczulonym od szyi po palce  stóp na stole operacyjnym,z kroplówkami w przedramieniu i nadgarstku.  wiem, jak to jest słyszeć, że znieczulenie za mocno podziałało i mam dostać ileśtam czegoś, żebym nie dostała zapaści. zamiast stracić czucie od pasa w dół, straciłam czucie od stóp aż po szyję. przez znieczulenie nie mogłam nawet krzyczeć ze strachu. twarz zasłaniała mi maseczka z tlenem.

13.01.2010
Powyższa część notatki została zapisana parę dni po powrocie do domu, kiedy jeszcze nie opuszczał mnie poporodowy baby blues. Przeżyłam koszmar, ale nie należy się nad nim dłużej rozwodzić. Dziś Michaś ma już trzy tygodnie, a ja powoli wracam do zycia. Już nie płaczę, nie denerwuję się, nie wpadam w panikę. Czekam na ukochanego męża, aż wróci z uczelni, przewijam synka, karmię, noszę na rękach…

11:30 zmiana pieluszki
11:40 – 12:15 karmienie
12:20 – 13:10 spanie
13:20 zmiana pieluszki
13:35 – 14:20 karmienie
14:25 – 15:35 spanie
15:40 zmiana pieluszki

dzień za dniem… noc za nocą… godzina za godziną…

Zaprawdę, powiadam wam, podczas przewijania, pieluszka do samoobrony jest niezbędna.
Biada tym, którzy jej nie pomną, albowiem obsikani zostaną od głowy po sandały i sprzątać będą przez wieki.

W chwili słabości powiedziałam do męża żartobliwie
- Wolałabym mieć kota
- Ja też – odpowiedział rozumiejąc powagę żartu. Ale to tylko mały kryzys, a nic nie zastąpi prawdziwego synka. A kota i tak będziemy mieć, tylko trochę później.

… a mąż nuci synkowi do snu motyw z Kill Bill’a…

Jeszcze w szpitalu. Z Tatusiem:

Z Tatusiem. Już w domu:

gema